norma.

Było już ciemno. Jedynie światła miasta raziły po oczach i dawały znać, że to jeszcze nie mój dom, nie mój pokój, nie moje łóżko - nie ta wieś.

Jechałam sobie autobusem. Tak normalnie. Jak co tydzień wracam z zajęć. 

Jechałam ze stoickim spokojem. Tak spokojnym spokojem, że zapewne wyglądałam jak nieżywa. Albo nie było mnie widać.

Jechaliśmy. Ja i mój brzuch. Boleliśmy.

Ja bolę głębokim ciosem świeżo naostrzonego bagnetu prosto w brzuch kolejnego człowieka, który chciał być miły. Mój brzuch boli niewypowiedzianym bólem comiesięcznych katuszy i 'prawieśmierci'. W tym momencie żałowałam ,ze mam serce zdrowe jak dzwon i nie mogę sobie tak po prostu zemdleć.

Autobus nie był, o dziwo, zbytnio zaludniony. Żądlił w oczy nietypowym widokiem pustki. Jechał poboczem, jak na autobus przystało. A pobocze, jak na Rzeszów przystało, łatane było dziurami w dziurach, które po parumiesięcznym wygładzaniu przez TIRy i samochody dostawcze łatano kolejną partią dziur. Cały autobus skakał tak bardzo, że przerażone kasowniki z ludzkimi twarzami w obawie, że to ich ostatni rejs, kasowały zagęszczone powietrze, aby jak najlepiej wypełnić swoje życiowe powołanie.

Dobrze, że autobus być pusty. Mogłam się spokojnie położyć na czterech siedzeniach z tyłu powozu i relaksować się darmowym masażem, fundowanym przez ukochane MPK. Głowę wtuliłam w skejterski kaptur i krwistoczerwony komin. Patrzyłam przed siebie. 

Ludzie wsiadali do autobusu, wysiadali. Dziewczynka a czarnymi włosami, skręconymi jak sprężynki w zegarze dziadka. Babeczki w barwnych chustach, wyglądające jak matrioszki z petersburskiego targu. Uroczy mężczyzna z gęstą czarną brodą i głębią w oczach i jego pomarańczowo-białą dziewczyna, której oczu nie było widać zza cienia tanich sztucznych rzęs. Ale było cicho. Cały autobus ogarniała melancholia.

W pewnym momencie poczułam kłucie w klatce piersiowej. Przejęta dzisiejszą lekcją edukacji dla bezpieczeństwa prawie dostałam zawału, myśląc, że to zawał. Ale nie zgadłam. Był to kierowca z informacją, że już koniec kursu. 'Jak nie masz, gdzie spać, mogę Cię przenocować...'

Cóż. Byłam na Zalesiu. 

Szczerze mówiąc, nie bardzo mnie to wzruszyło. Nie pierwszy raz jechałam tam wbrew własnej woli.

A może właśnie chciałam tam pojechać?

Za każdym razem wracam tak samo. Jadę 18 lub 19 i na sikorskiego przesiadam się w 37 lub 44.

Nuda. Rutyna. To mnie zabija. 

Prawie tak jak mój brzuch.

Nie pójdę dzisiaj na sanki.